Mission Possible / Interview met Gerande
Help ons dit verhaal te vertellen en deel het via je socials!

Wie is Gerande Sikkema?

Ik mag samen met Bert Dokter het Mission Possible team in Nederland vertegenwoordigen. Mijn bouwjaar is 1989, ik ben getrouwd met Kees en samen hebben we drie kinderen. Annelin is 12 jaar, Jaron 10 jaar en Rinke 8 jaar. Na de middelbare school in Groningen heb ik gestudeerd in Zwolle. Ondertussen zijn Kees en ik getrouwd en zijn Annelin en Jaron geboren. Na mijn studie kon ik geen werk vinden (het was toen crisis in Nederland) en ben ik een eigen bedrijf gestart, Bed&Breakfast Beleef het Noorden. Na een jaar is Kees gestopt met zijn baan als internationaal chauffeur en in de zaak erbij gekomen. Ook is onze jongste toen geboren. Dit waren echte tropenjaren.

Ons bedrijf draaien we nog steeds samen, waarbij ik iets minder doe dan Kees. Toen de jongste drie jaar was, ben ik weer buiten de deur gaan werken. Of ja, buiten de deur; ik werk altijd vanuit huis 😉. Kees is ook altijd thuis. Hij werkt voor de zaak en bouwt in zijn vrije tijd graag op en rondom ons erf. Door deze verdeling is het voor mij prima te doen om naast ons gezin ook te reizen voor het werk.

Toen ik weer aan het werk ging, hebben Kees en ik afgesproken dat het een ‘zinvolle’ baan zou moeten zijn. We wilden niet aan het werk voor een commerciële organisatie. Als gezin willen we bijdragen aan Gods Koninkrijk, waar dat mogelijk is. Het liefst dus ook in onze werkzaamheden. 

Ik ga graag met onze oude camper op pad en geniet van werken op ons erf. Tuinieren is daarbij echt mijn ding. Na een werkdag vind je me dan ook regelmatig op mijn knieën in de moestuin. Ook klussen mag ik graag doen. Behangen of verven. Eigenlijk vooral lichamelijk bezig zijn, als tegenhanger van het werk. De soms heftige verhalen kunnen er wel inhakken bij mij.

Hoe ben je bij Mission Possible betrokken geraakt?

Eigenlijk is dat best wel een mooi verhaal. Zoals je misschien wel weet is Bert in 1996 naar Rusland vertrokken. Dat deed hij met de ondersteuning van een eigen achterban. Mijn ouders hoorden bij die achterban. Als gezin baden we regelmatig voor Bert in Rusland. Ook heb ik tekeningen gemaakt en opgestuurd toentertijd. Omdat Bert een broer van mijn tante is, ben ik altijd wel op de hoogte van Mission Possible gebleven. Mission Possible is altijd een organisatie geweest die ik, toen ik zelf geld ging verdienen, ondersteunde.

Inmiddels werkte ik zelf bij een andere zendingsorganisatie. Ik had het daar goed naar mijn zin, al was het wel verder weg in het land. Maar in het magazine van 2020 stond de oproep dat Bert er wel iemand bij kon gebruiken. Ik voelde me daardoor aangesproken. Ondertussen had Bert al wel gedacht dat ik misschien wel bij de organisatie zou passen en dat we goed zouden samenwerken. Een officiële sollicitatie is er uiteindelijk niet eens geweest. Het was voor mij persoonlijk, na een periode van gebed en gesprekken met dierbaren, duidelijk dat God dit van mij vroeg. Dus ben ik in het diepe gesprongen en bij Mission Possible gaan werken. Dat was best heel spannend, maar eigenlijk loopt het werk vanaf dag één als een trein.

Wat is er bijzonder aan het werken voor Mission Possible?

Dat is best wel makkelijk te zeggen; het is geen baan, maar een manier van leven. Werken voor Mission Possible doortrekt mijn hele leven. Het is een missie en passie om Mission Possible in Nederland te vertegenwoordigen.

Hoe is jullie taakverdeling?

Bert staat klaar voor de mensen in het buitenland, voor onze collega’s en partners. Hij regelt alle rapporten, financiën en alle contacten met de lokale organisaties. Hij is van de buitenlandse zaken. Alles in Nederland is mijn afdeling. De binnenlandse zaken. Donateurs, media, communicatie en de evenementen. Dit is geen harde scheiding hoor. We overleggen veel en doen eigenlijk allebei vooral de dingen die we leuk vinden. Ik ben geen ster in cijfers, terwijl Bert dat wel graag doet. En de Run van Winschoten doet Bert altijd al, dus nu nog steeds. Eigenlijk gaat het best vanzelf. We hebben allebei een hekel aan vergaderen, dus dat doen we gewoon niet 😉


Help ons dit verhaal te vertellen en deel het via je socials!