Mission Possible

Onze bewoners in Asbest

Iren Smirnova: "Ik wist niet waarvoor ik leefde"

Mission Possible AsbestIren woont met haar drie dochters Ksenia, Julia en Valeria in het familiehuis van Mission Possible in Asbest. Nog niet zo lang geleden bestonden haar dagen voornamelijk uit het 'scoren' en gebruiken van drugs. Ze was verslaafd aan heroïne en de zeer verslavende drug 'krokodil'. Om haar verslaving te kunnen bekostigen moest ze stelen. Irens baan als winkelbediende bood daarvoor genoeg gelegenheid. "Ooit leidde ik een min of meer normaal leven. Ik dronk wel n's wat, maar het lukte me om de boel draaiende te houden. De drugs ging ik gebruiken uit verveling. Ik wist niet waarvoor ik leefde en was moe van alles. Maar het ging van kwaad tot erger. Tot ze mijn kinderen bij me vandaan haalden. Toen ging er een knop om. Ik zou het mezelf nooit vergeven als ik ze zou laten gaan. Een korte periode heb ik zonder ze geleefd en zaten mijn meiden in een pleeggezin. Nu bouwen we samen aan een nieuwe toekomst. Ik weet nog niet waar we gaan wonen als we hier klaar zijn. En ik weet ook nog niet welk werk ik ga doen. Maar ik heb het vaste vertrouwen dat ons leven weer beter wordt."

Irens oudste dochter Ksenia is dertien jaar en vertelt: "Ik vond het niet leuk om in een pleeggezin te wonen. Ik miste mama. Nu zijn we hier en daar ben ik blij om. Ik hoop dat we nooit meer teruggaan naar het vroegere leven. Misschien wil ik later veearts worden, ik houd van dieren. Of iets met atletiek, want daar ben ik goed in."

Help mee Iren en Ksenia hun dromen waar te maken! Doneer


Irina Konovalova 34 jaar
Mission Possible Opvang AsbestVanaf haar 16e is Irina begonnen met drugs te gebruiken. Ze kwam ermee in aanraking door kennissenvan haar vriendmet wie ze samenwoonde. In het begin waren er geen problemen; er was altijd voldoende drugs beschikbaar. Irina hoefde niet te werken, haar vriend zorgde overal voor. Maar na verloop van tijd werd hij opgepakt en veroordeeld voor drugshandel. Irina was in een keer op zichzelf aangewezen. Werk had ze niet en ze begon te stelen van haar ouders en kennissen die haar al gauw niet meer binnen lieten uit angst om weer opgelicht te worden. Toen haar vriend zijn straf erop had zitten gingen ze weer samenwonen en Irina raakte zwanger. Ze besloot om geen drugs meer te gebruiken maar na de geboorte van haar zoontje Dima begon ze weer van voren af aan. De opvoeding van Dima werd volledig door haar moeder gedaan. Toen Dima 5 jaar oud was moest bij Irina een been worden afgezet vanwege drugsgebruik. Tijdens het verblijf in het ziekenhuis kwam Irina tot de conclusie dat ze moest stoppen met drugs en zich bezig moest gaan houden met de opvoeding van haar kind. Na het ziekenhuis ging Irina met Dima bij haar moeder wonen. Irina's moeder hielp waar ze kon en zelfs de 5-jaar oude Dima zorgde voor haar als ze alleen huis waren. Irina probeerde contact te zoeken met haar vriend en vader van Dima om weer een nieuwe start te maken. Maar toen hij haar zag op krukken en met een been liet hij haar weten dat hij een vrouw nodig had en geen invalide. Irina raakte in een depressie en kreeg het gevoel dat ze iedereen tot last was, zelfs haar eigen familie. Ze besloot om weg te gaan, begon weer drugs te gebruiken en liet haar familieleden maandenlang in het ongewisse waar ze verbleef. Na zeven maanden begon ze 'krokodil' (desomorphine) te gebruiken omdat ze geen geld had voor andere drugs. Het ging van kwaad tot erger met haar, ze verzorgde zichzelf niet meer en verwaarloosde ook haar zoon. De 34-jarige jonge vrouw veranderde in een oud omaatje. Op bezoek bij Bureau Sociale Zaken om haar invalidenpensioen te regelen konden de medewerkers niet geloven dat er een jonge vrouw voor hen stond. Een van de medewerkers stelde Irina voor om naar het rehabilitatiecentrum van Mission Possible te gaan. Irina stemde toe al wist ze zelf niet waarom. Vanaf de eerste dag ging het beter met Irina. Op het centrum kwam ze in contact met mensen die haar waardeerden zoals ze was; die met haar praatten omdat ze geïnteresseerd in haar waren. Irina leerde Jezus kennen en onderging een metamorfose. Haar eigen moeder kon bijna niet geloven hoe Irina in korte tijd was veranderd. Irina heeft haar houding tot haar moeder veranderd; ze is van haar gaan houden en heeft ingezien hoeveel haar moeder voor haar gedaan heeft. Elke dag geeft God haar blijdschap en Irina deelt die blijdschap met andere vrouwen die op het centrum komen. Irina heeft nog een paar maanden rehabilitatie te gaan en ze is God heel erg dankbaar dat ze een nieuwe kans heeft gekregen.

Help mee Irina en Dima een nieuwe start te maken! Doneer



Mission Possible Opvang AsbestSvetlana is vorig jaar november vanuit Jekaterinaburg in ons opvangcentrum terechtgekomen. In haar armen droeg ze haar 1.5 jaar oude dochtertje Angelika. De vrouw was erg verward. De eerste weken had ze nauwelijks contact en elke keer als onze medewerksters met haar probeerden te praten begon ze te huilen. Toen ze tot haar zelf gekomen was en inmiddels was gewend aan haar nieuwe situatie en de mensen om haar heen begon ze te vertellen ove haar eigen leven en waarom ze op het station was terechtgekomen, zonder geld en zonder spullen. Het levensverhaal van Svetlana is complex; zij kan zichzelf met moeite herinneren wat er allemaal met haar is gebeurd. Wat ze zich wel herinnerd is dat toen ze klein was haar vader in een dronken bui haar moeder voor haar ogen neerstak met een mes. Zo werd ze wees. Svetlana heeft nog broers en zussen; hoeveel zegt ze niet en ook niet waar ze wonen want ze heeft geen behoefte om contact met hen te zoeken. Svetlana was de oudste in het gezin en om eten op tafel te krijgen voor haar jongere broertjes en zusjes was ze genoodzaakt om te gaan stelen. Tijdens een van haar diefstallen werd ze opgepakt en in en open gevangenis geplaatst. Daar kreeg ze haar eerste kind. Na haar vrijlating woonde Svetlana bij haar zus die verslaafd was aan alcohol. De woonomstandigheden waren slecht. Toen een man die regelmatig langs kwam om mee te drinken haar aanbood om bij hem te gaan wonen nam ze zijn aanbod aan. Maar de omstandigheden waren daar niet veel beter. De man was ook alcoholist en had regelmatig 'vrienden' over de vloer. Svetlana besloot om weer terug te gaan naar haar zus. Ze was zwanger van haar tweede kind. Toen haar tweede werd geboren ging Svetlana op zoek naar een beter leven door weer met iemand samen te gaan wonen. Maar ook deze keer was dat geen succes. Ze kreeg een derde kind en om aan eten voor haar kinderen te komen ging ze regelmatig stelen. Weer werd ze opgepakt door de politie. De Kinderbescherming kwam langs en nam haar de voogdij over de kinderen af. De kinderen werden in een weeshuis gelaatst. Svetlana werd veroordeeld tot een gevangenisstraf. Toen ze haar straf had uitgezeten besloot ze haar kinderen te bezoeken in het weestehuis. Maar de directeur weigerde haar de toegang en vertelde haar dat haar kinderen in een pleeggezin waren geplaatst. Ze voegde er aan toe dat Svetlana maar beter kon vergeten dat ze ooit kinderen had gehad. Totaal ontredderd ging ze terug naar haar zus en daar begon de ellende weer van voren af aan. Alcohol, verschillende mannen die haar mishandelden, weer een zwangerschap en weer een leven op straat. Ze kwam in een opvangtehuis terecht waar haar dochter Angelika werd geboren. Een voorwaarde om in het opvangtehuis te verblijven was werken op het land. En daar leerde Svetlana een man kennen met wie ze een nieuw leven probeerde op te bouwen. Maar helaas te vergeefs. Ze liep bij hem weg en kwam terecht op het station in Jekaterinaburg. En daar werd ze opgemerkt door medewerkers van Mission Possible.
Svetlana heeft geen enkele plek om naar toe te gaan na haar rehabilitatie en ook heeft ze geen enkele bron van inkomsten. Over haar familieleden wil Svetlana niet praten omdat ze tijdens haar leven geen enkele hulp van hen heeft ontvangen. Inmiddels is er voor Svetlana kinderbijslag geregeld en is alvast begonnen met het zoeken naar huisvesting voor na de rehabilitatie. Omdat Svetlana een groot deel van haar leven achter de tralies heeft doorgebracht heeft ze nauwelijks besef van opvoeding van haar kind. Elke dag zijn sociale werkers met haar bezig om haar vaardigheden bij te brengen. Niet alleen hoe ze haar kind moet verzorgen maar ook zichzelf. Svetlana heeft nog een lange weg te gaan. De andere vrouwen in het opvangcentrum helpen haar waar mogelijk. Zij bidden dagelijks voor haar dat Svetlana haar hart zal openstellen voor Christus en voor Zijn liefde en zorg voor haar.



Mission Possible Opvang AsbestAnastasia leefde een normaal en gelukkig leven. Ze had alles - een liefhebbende echtgenoot een jonge dochter en een goede baan. Maar helaas duurde het geluk in het gezin niet lang. Haar man kwam te overlijden en Anastasia kon zijn door niet verwerken. Ze zocht troost in alcohol en losse relaties. Maar niets kon de leegte in haar hart opvullen. Zelfs haar interesse voor haar eigen dochtertje begon te verdwijnen. Bezorgd als ze was om haar dochter probeerde Anastasia op alle mogelijke manieren zich te ontworstelen aan de alcohol en depressies. En zo kwam zij op ons centrum terecht. Daar werd ze onmiddelijk getroffen door de sfeer van vriendelijkheid en gastvrijheid. In de jaren van haar leven zonder haar man had ze nooit mensen Mission Possible Asbestontmoet die echt geïnteresseerd waren in haar lot, haar gevoelens en haar problemen. Op het centrum bloeide ze op en leerde ze mensen weer te vertrouwen. Daar hoorde ze over Jezus en accepteerde Hem als haar Verlosser.
Een van de regels is dat mensen die langere tijd in het centrum verblijven worden getest op HIV. Ook Anastasia heeft de test gedaan en ze bleek HIV-positief. Ze was enorm geschokt, huilde voortdurend en wilde met niemand contact. De medewerkers van het centrum zijn goed voorbereidt op dergelijke situaties. Zij vertelden Anastasia dat je ondanks een dergelijke diagnose nog lang kunt leven en veel kunt bereiken en dat haar dromen niet voorbij hoeven te zijn. Na veel gesprekken en gebed heeft Anastasia vrede met de situatie en rust in haar hart. Ze is niet meer ontmoedigd en heeft plannen voor de toekomst. Anastasia heeft het verlangen om vrouwen te helpen die dezelfde diagnose hebben gekregen en daar niet mee om kunnen gaan.

Help mee Anastasia haar doel te verwezenlijken!   Doneer



Mission Possible Asbest Natalia - DenisNatalia wendde zich tot ons om hulp een paar maanden na de dood van haar vriend met wie ze samenwoonde. De vrouw was doodmoe van alle problemen die op haar schouders lagen; ze wilde haar leven veranderen maar begreep dat ze daar zelf niet toe in staat was. Toen Natalia op ons centrum kwam was ze wanhopig en in een diepe depressie. In haar armen hield ze haar drie jaar oude zoontje Denis. Natalia haar vriend was gestorven aan een hartstilstand ten gevolge van langdurig drugsgebruik. Zelf had Natalia een straf in de gevangenis uitgezeten voor fraude. Denis werd in die tijd geboren en heeft één jaar en acht maanden met zijn moeder in de gevangenis gewoond. Natalia had nog een dochter, Anastasia van zes jaar oud, maar had zich vanwege haar drugsgebruik nauwelijks om haar bekommerd. En toen Natalia in de gevangenis zat verloor ze de voogdij over haar dochter.
Eenmaal uit de gevangenis was haar zoon het enige wat ze nog had. De jongen was zoMission Possible Asbest Denis beschermend opgevoed dat wanneer hij zijn moeder maar even uit het oog verloor onmiddelijk vreselijke driftbuien kreeg. Huilend en schreeuwend ging hij dan naar haar op zoek. En zijn moeder gaf daar aan toe; ze hield hem telkens stevig bij de hand alsof ze bang was om hem te verliezen. Natalia bekende dat toen ze nog in de gevangenis zat dat ze voortdurend bang was om de voogdij over Denis te verliezen en dat hij naar een weeshuis gestuurd zou worden. Dus probeerde ze altijd bij hem te zijn en controleerde ze elke beweging. En dat werd een gewoonte voor haar; ook na haar vrijlating. Na veel moeite en arbeid waren Natalia en Dennis in staat om deze angst te overwinnen.
Toen Natalia op ons centrum kwam verwachtte zij haar derde kind van wie de vader inmiddels overleden was. Het was voor haar een grote schok omdat ze geen enkele middelen van bestaan had. Zij wilde het kind weglaten halen maar na gesprekken met personeel van ons opvangcentrum besloot zij de baby te houden. Natalia stelde haar hart open voor God omdat zij begreep dat Hij alleen al haar problemen zou kunnen oplossen.
Een paar week geleden kreeg Natalia een dochter, Maria. Maria werd 4 weken te vroeg geMission Possible Asbest Nataliaboren en moeder en dochter liggen nog steeds in het ziekenhuis onder toezicht van artsen. Natalia heeft veel voor haar toekomstige dochter gebeden en het meisje is gezond ter wereld gekomen. Binnenkort verwachten wij hen terug op het centrum. Er zijn nog een aantal problemen die Natalia moet oplossen zoals het terugkrijgen van de voogdij over haar oudste dochter en het regelen van een uitkering voor de kinderen. Maar zij is niet ontmoedigd; Natalia heeft de beste assistent in dit leven gevonden: Jezus Christus. Zij is van mening dat zij met Zijn hulp alle problemen kan overwinnen waarmee zij wordt geconfronteerd in dit leven.

Help mee Natalia een nieuwe start te maken!    Mission Possible Doneer nu



Vasilya met kids opvangcentrum Mission PossibleVasilya was de wanhoop nabij toen zij in het opvangcentrum in Asbest begon aan een afkickprogramma. Jarenlang was zij met haar man verslaafd aan alcohol. Verschillende malen had Vasilya een poging gedaan om de drank te laten staan maar allemaal liepen ze op een mislukking uit. En elke mislukte poging bracht haar in een diepe depressie waaruit zij maar één uitweg zag: een fles drank. Vasilya wist dat ze zo niet door kon gaan maar had geen mensen om haar heen die haar hulp konden bieden.
Tjdens de periode van hun verslaving kregen Vasilya en haar man twee kinderen: een dochter Julia en een zoon Vitya. De kinderen groeiden op maar de opvoeding werd hoofdzakelijk gedaan door de schoonmoeder van Vasilya. Regelmatig vroegen de kinderen Vasilya "Wanneer stop je met drinken?" en "Kom jij ons ophalen van de kleuterschool of komt oma weer?" Maar als antwoord kregen de kinderen te horen: "Laat me met rust , ik heb geen tijd voor jullie". En elke keer als er thuis weer een drinkgelag had plaatgevonden moesten de kinderen bij oma overnachten. Na zo'n drankfeest kreeg Vasilya een depressie. Zij voelde zich schuldig tegenover de kinderen en wilde het goed maken door met hen in het park ijs te gaan kopen. Maar bij schoonmoeder aangekomen wilden de kinderen niet met haar mee. Julia en Vitya waar zo eg beledigd dat zij zelfs niet maar haar wilden praten. Vasilya wilde haar dochter omhelzen maar Julia keerde zich met afkeer van haar af omdat zij stonk naar alcohol en sigaretten. En zonder kinderen liep Vasilya naar huis terug. Die ontmoeting met haar kinderen werd een keerpunt in haar leven. Vasilya begreep dat zij de liefde voor haar kinderen niet kon kopen. Via kennissen hoorde Vasilya van het opvangcentrum voor alcohol- en drugsverslaafden van Mission Possible in Asbest. Zij maakte een afspraak en ging akkoord met de voorwaarden. een heel jaar is Vasilya bij ons geweest. En sindsdien is er veel veranderd in haar leven. Zij heeft Jezus leren kennen en is vrij van haar alcoholverslaving. Het belangrijkste in haar leven is niet meer de alcohol maar haar kinderen en natuurlijk Jezus die haar geholpen heeft de drank te laten staan. Vasilya is er in geslaagd om de liefde en het vertrouwen van haar kinderen Julia en Vitya terug te winnen. En daar heeft zij hard aan moeten werken. Op dit moment is Vasilya op zoek naar een baan en wacht zij op de terugkeer van haar man die ook met een afkickprogramma is begonnen zodat zij samen een nieuw begin kunnen maken zonder alcohol.

Help Vasilya mee met een nieuwe start!                   Doneer Nu Mission Possible



Katya-Nikita opvang rehabilitatieKatya was nog maar 16 jaar oud toen ze bij ons kwam. Een gelukkige jeugd heeft ze niet gehad. Een groot deel van haar jeugd heeft ze doorgebracht in een weeshuis. Haar moeder kwam om het leven toen Katya nog maar 5 jaar oud was. Vader keek nauwelijks naar Katya en haar jongere broertje om. Katya en haar broertje hadden vaak honger en regelmatig gingen ze in de buurt langs de huizen om eten te vragen of iets anders wat de mensen maar konden missen. Vooral in de winter was het zwaar. Er was nooit genoeg brandhout om het huis te verwarmen. Drie tot vier jaar hebben Katya en haar broertje zo geleefd. In het dorp wist iedereen hoe hun omstandigheden waren en mensen hielpen geregeld met voedsel ed. maar niemand kwam op het idee om de kinderbescherming in te schakelen. Totdat Katya en haar broertje tijdens een van hun bedeltochten bij een huis aanklopten waar een aardige mevrouw woonde die in een weeshuis werkte. Katya werd in het weeshuis geplaatst en haar broertje werd in een ziekenhuis opgenomen. Hij was door de omstandigheden erg verzwakt. Katya verbleef in het weeshuis tot het moment dat men tijdens een medische controle er achter kwamen dat zij zwanger was. De toekomstige vader was een 18-jarige weesjongen uit hetzelfde tehuis. Maar zoals zo vaak wilde hij niets meer met Katya te maken hebben. In het ziekenhuis werd een gezonde zoon, Nikita, geboren. Maar terug naar het weeshuis kon ze niet meer omdat daar geen plek is voor jonge moeders met kinderen. En zo kwam Katya bij ons terecht. Het duurde weken voordat we goed contact kregen met Katya en we meer over haar achtergrond te weten kregen. De herinneringen aan haar jeugd kan zij niet zonder tranen vertellen. Ze was nog maar jong toen haar moeder overleed maar ze kan zich het moment nog goed herinneren. Katya droomt van een opleiding en een baan. Ze heeft een grote achterstand in haar ontwikkeling. In het weeshuis kreeg ze nauwelijks begeleiding. Ze praat slecht en het kost moeite om haar te verstaan. Maar ondanks haar fysieke gesteldheid en beperkte verstandelijke vermogens is Katya een goede en liefhebbende moeder. Ze verliest haar zoontje geen moment uit het oog. We doen ons uiterste best om Katya mee te helpen haar droom te verwezenlijken.

Geef Katya en Nikita een nieuwe toekomst Doneer nu



Ludmilla met kinderenVijftien jaar lang gebruikte Ludmilla drugs. En tijdens die hele periode was ze telkens op zoek naar mogelijkheden om er van af te komen maar niets hielp. Soms waren er periodes dat zij niet gebruikte en min of meer een normaal leven leidde. Maar daarna begon het weer van voren af aan. Ludmilla werd door haar moeder naar ons opvangcentrum gebracht. Ludmilla vertelde dat zij met drugs was begonnen om haar saaie leven meer kleur te geven. Maar al gauw bleek het tegendeel waar. Alle kleur verdween uit haar leven en de jacht naar een nieuwe dosis was het enige waar zij mee bezig was. Regelmatig raakte zij in een depressie. Ludmilla werd zwanger van een dochter Nadia en niet lang daarna van een zoon Nikita. De vader keek niet naar hen om en Ludmilla stond er helemaal alleen voor. Er was nauwelijks geld voor de opvoeding en ook niet voor drugs. Haar vrienden begonnen haar in de steek te laten omdat ze zagen dat Ludmilla hen niet meer van drugs kon voorzien. Ludmilla's moeder kwam in die periode tot geloof en probeerde haar naar het opvangcentrum te krijgen. Maar Ludmilla wilde er niets van weten. Zij vond een baan en deed haar best om voor haar kinderen te zorgen maar ze bleef verslaafd. Ludmilla begreep dat zij met haar dodelijke verslaving moest stoppen; zowel voor haar kinderen als voor haar eigen gezondheid. Maar op eigen kracht kon zij het niet. Ten einde raad besloot zij alsnog naar het opvangcentrum te gaan. Veel vertrouwen had zij er niet in. Maar eenmaal op het centrum was zij hoogst verbaasd over wat zij daar aantrof. Daar waren allemaal vrouwen met dezlefde problemen. Maar de gesprekken gingen over de kinderen, gezin of andere zaken maar geen woord over hoe en waar je je shot voor vandaag kon halen. Voor Ludmilla was dat een groot getuigenis.Na enige tijd is Ludmilla afgekickt. Net als haar moeder is zij tot geloof gekomen en inmiddels gedoopt. En dat heeft in haar gezin een grote verandering teweeg gebracht. Nu interesseert Ludmilla zich voor haar kinderenen is het voor haar belangrijk wat hen bezig houdt. Nu dromen ze samen en maken ze plannen over hun leven na het opvangcentrum.

Ondersteun de rehabilitatie van Ludmilla                  Doneer




Anastasia met zoonAnastasia is ongeveer zes maanden geleden samen met haar zoontje Stepan naar het opvangcentrum gekomen. Meer dan vijf jaar had ze met haar man de synthetische drugs "krokodil" gebruikt. Door het drugsgebruik was Anastasia net als haar man besmet geraakt met het HIV-virus. Nog geen jaar geleden is hij gestorven. Door de synthetische drugs is hij letterlijk voor de ogen van zijn vrouw en zoontje weggerot. Na de dood van haar man probeerde Anastasia op eigen kracht met de drugs te stoppen. Maar haar woning was een ontmoetingsplaats voor drugsverslaafden en alle pogingen om af te kickten waren tevergeefs. Anastasia zocht naar andere mogelijkheden en kwam zo bij het rehabilitatiecentrum in Asbest terecht.
Vanaf het begin waren we alert op de relatie van Anastasia met haar zoontje. Ze was wreed, cynisch en onverschillig met hem. Het leek erop alsof ze hem uit de grond van haar hart haatte. Er werd gespecialiseerde hulp geregeld om de reden van haar gedrag te achterhalen. Na enige tijd deelde Anastasia haar gevoelens met ons. Haar moeder wilde de voogdij over Stepan van haar afnemen. Alle documenten waren daarvoor al verzameld en ook de datum voor de rechtzaak was al vastgesteld. Anastasia had daarom besloten om zich tegenover haar zoontje alleen maar slecht te gedragen. Het leek haar dat Stepan alleen maar blij zou zijn als zijn moeder uit zijn leven zou verdwijnen. Het zou hem geen grote stress geven. Uit gesprekken met Anastasia bleek dat dat besluit haar bepaald niet makkelijk afging. Ze hield heel veel van haar zoontje en elke keer als ze hem weer ruw behandelde sneed dat door haar ziel. De rechtzaak over de voogdij vond plaats op 23 februari. Op weg daarnaar toe vertelde Anastasia dat wanneer de rechtbank zou besluiten om haar kind van haar af te nemen zij geen doel meer in haar leven zou hebben. Ze zou weer drugs gaan gebruiken om maar zo snel mogelijk te sterven. Maar God had andere plannen. In de gang van de rechtbank ontmoette ze de procureur. Die vertelde haar dat zij hadden besloten om er geen zaak van te maken. Hij gaf aan dat op basis van de informatie die door het opvangcentrum was aangeleverd duidelijk was dat zij een besluit had genomen om haar leven te beteren en dat ze dichtbij haar zoontje wilde zijn. Anastasia kon haar oren niet geloven. Maar even later werd het bevestigd door een medewerkster van de voogdijraad. Zij gaf aan blij te zijn dat Anastasia aan de beterende hand was en de moed niet opgaf en ze wenstte haar veel sterkte in het hele proces. Het was voor Anastasia de eerste keer dat zij van de kant van de autoriteiten zo'n hulpvaardige en begrijpende houding kreeg. Direkt veranderde haar houding naar Stepan. Met tranen in haar ogen vroeg ze hem om vergeving voor wat ze hem allemaal had aangedaan. Nu kan Anastasia Stepan de zorg en liefde geven en ondertussen hoeft ze niet bang te zijn dat ze van elkaar worden gescheiden.



Marina-kidsMarina
is 15 jaar geleden naar Rusland gekomen. Daar kreeg ze 4 kinderen. Maar ze werd door haar man in de steek gelaten en ze had geen familieleden die haar konden helpen. Haar identiteitspapieren waren niet in orde; het enige document wat ze bezat was een geboortecertificaat van haar zelf. Ook haar kinderen waren zonder documenten. Ondanks het feit dat ze al 15 jaar in Rusland woonde kreeg ze geen registratie en was het voor haar niet mogelijk om een Russisch paspoort aan te vragen. De lokale autoriteiten stuurden haar van het kastje naar de muur niet wetende hoe haar situatie op te lossen. De enige uitweg die de overheid zag was deportatie naar Oekraïne. De gedachte alleen al aan het reizen met vier kinderen, waarvan de jongste slechts een paar maanden oud, naar een onbekende bestemming waar niemand op haar wachtte was voor Marina al een nachtmerrie. Uiteindelijk kwam het gezin bij ons terecht. En daarmee begon een lang en moeizaam proces. We vonden een gezin dat bereidt was om Marina met haar kinderen op hun huisadres te registreren. We waren in staat om de verschillende documenten te regelen voor de aanvraag van een Russisch staatsburgerschap. In de juiste volgorde voor zowel Marina als haar kinderen. En we kregen de 20.000 roeble (ong. 500 €) bij elkaar die het hele proces kostte. Een bedrag dat Marina zelf nooit had kunnen betalen. Het geld wat zij verdiende was nauwelijks voldoende om voor de kinderen te zorgen. De kinderen hebben nu geboortecertificaten en Marina heeft een Oekraïns paspoort. Binnenkort krijgt ze haar Russisch paspoort en daarmee krijgt ze ook recht op medische bijstand en kinderbijslag.



Opvang Asbest in cijfers (2010)                           Doneer


Het opvangcentrum in Asbest heeft het afgelopen jaar aan 56 gezinnen op verschillende manieren ondersteuning verleend. Gezinnen zijn geholpen met huisvesting, verkrijgen van identiteitspapieren, medische en psychologische hulp, voedsel en kleding. Twintig gezinnen hadden te maken met een drugsverslaving en 21 met een alcoholverslaving. Vijftien gezinnen hadden problemen met huisvesting, ruzie met man of andere familieleden of beschikten niet over de juiste documenten. Tien moeders hebben het afkickprogramma met succes afgerond en 2 moeders zitten in de eindfase ervan.

Het opvangcentrum heeft onderdak verleend aan 69 kinderen in de leeftijd van 0 - 14 jaar. Deze kinderen wonen op ons centrum samen met hun moeders die een rehabilitatiecursus volgen. Ook deze kinderen krijgen psychologische , pedagogische (de meeste kinderen die bij ons komen hebben een achterstand) en medische hulp.
Vier van zes vrouwen die in verwachting waren hebben een gezonde baby gekregen.

Identiteitspapieren zijn geregeld voor 23 gezinnen en 23 gezinnen kregen een tijdelijke registratie. Zeven mensen zijn geholpen aan een baan.

Momenteel zijn er 14 moeders, 3 baby's en 14 kinderen in ons centrum. Drie van de moeders zijn HIV positive.



Lilia Konkova

Lilia KonkovaLilia kwam bij ons via een opvangcentrum van de overheid. Ze was daar twee maanden maar ze werd daar niet geholpen met haar problemen. Lilia had geen eigen plek; het gebouw waar ze haar appartement had was afgebrand. Lilia had haar eerste dochter al een paar jaar geleden in een weeshuis had geplaatst en was in verwachting van haar 2e kind. Lilia had een alcohol probleem net als haar vriend. Na de geboorte van haar tweede dochter wilde ze niet meer bij haar vriend inwonen. En zo werd ze na de geboorte vanuit het ziekenhuis overgebracht naar het centrum voor tijdelijk verblijf. Na dit verblijf zou ze op straat zijn beland. Ze had geen kleding voor de baby en al helemaal geen geld om voor haar te zorgen. Via-via hoorde ze van ons centrum en wij hielpen haar aan onderdak. Ze kreeg een tijdelijke verblijfsregistratie en daar mee konden we alle documenten regelen voor aanvraag van kinderbijslag. Op een dag besloot Lilia het weeshuis te bellen van haar dochter. Ze was nerveus en bang dat haar dochter haar niet wilde vergeven dat ze haar had af gestaan. Toen ze belde hoorde ze dat ze langs moest komen omdat de directie van het weeshuis het proces wilde starten om haar haar ouderrechten te ontnemen. Die informatie gaf Lilia extra motivatie om haar leven meer serieus te nemen. Met de directie van het weeshuis maakten we een afspraak dat als Lilila binnen een half jaar na rehabilitatie en een baan en een onderkomen had ze langs mocht komen om haar dochter Yana op te halen. En dat is gebeurd. Lilia heeft Yana regelmatig bezocht en heeft haar om vergeving gevraagd voor al die jaren dat ze haar niet bezocht heeft.

Ondersteun de rehabilitatie van Lilia                      Doneer nu



Olga Bytkova

Olga BytkovaOlga is een 31-jarige vrouw uit Jekaterinaburg. Ze is geboren in en nromaal gezin en was een goede student en kreeg een goedbetaalde baan. Maar in gezelschap van vrienden begon ze uit nieuwsgierigheid met drugs te experimenteren. Na een paar maanden realiseerde zij zich dat ze verslaafd was. Maar ze dacht niet aan stoppen; ze zag geen nadelige gevolgen voor haar gezondheid en ze had het geld. Haar ouders probeerden haar te overtuigen om haar drugsgebruik op te geven maar Olga luisterde niet naar hen. In het begin werd haar verslaving op het werk niet opgemerkt.  De problemen werden groter toen ze met haar tokomstige man Sergey drugs ging gebruiken. Na haar trouwen kwam Olga er achter dat ze HIV-positive was. Dat was voor haar een enorme schok; ze raakte in een depressie en begon meer en meer drugs te gebruiken. Van die jaren kan ze zich nauwelijks nog wat herinneren. Ze kwam tot bezinning toen haar zoon Sasha werd geboren. Ze ging hard op zoek naar een oplossing van haar problemen. Zelfs een nieuwe diagnose, levercirrose en de slechte conditie van haar kind, vocht in de hersenen, dede haar niet opgeven. Olga zocht contact met verschillende rehabilitatiecentra maar geen enkel centrum had plaats voor en moeder met kind. Eindelijk hoorde ze van ons centrum en nadat alle documenten waren geregeld kwam ze bij ons terecht.
Ondanks haar 10-jarig drugsverleden gaat het goed met haar. De resultaten van een vervolgonderzoek gaven aan dat er geen levercirrose meer was hoewel ze volgens een eerdere diagnose al overleden zou moeten zijn. Ook de diagnose van haar zoontje, geboren met een niet-behandelbare ziekte, werd officieel gecancelled. Olga kon haar geluk niet op toen ze terug kwam uit het ziekenhuis. Olga's man, Sergey is inmiddels opgenomen in een ander rehabilitatie centrum. Niet lang geleden kwam hij op bezoek en samen maken ze weer plannen voor de toekomst.

Geef Sergey,Olga en Sasha een nieuwe toekomst      Doneer nu




Katya Tolstyh

Yevgeni-Katya-DimaKatya is nog maar 18 en al een moeder van een drie-jaar oude zoon. Katya heeft een verleden als drugsverslaafde en straatkind. Op 14-jarige leeftijd is ze vanwege jarenlang huiselijk geweld weggelopen. En leefde ze samen met een jonge man, Yevgeni die verslaafd was aan drugs. Ze leefden in een garagge. Na een jaar werd Dima geboren. Ze vonden plek bij de oma van Katya. Maar de drugs beheerste het leven van Yevgeni en Katya. Dima werd achtergelaten bij oma en de ouders zwierven op straat; de nachten brachten ze door in kelders. Yevgeni kreeg een kamer toegewezen en het stel probeerde hun leven weer op de rails te krijgen en namen Dima mee van oma. Maar het lukte hen niet om van de drugs af te blijven. Yevgeni werd gearresteerd en veroordeeld. Als jonge vader kreeg hij van de rechtbank de keuze: of 4 jaar gevangenis of verplicht volgen van rehabilitatieprogramma. Yegeni koos voor het laatste onder de voorwaarde dat Katya een rehabilitatiecursus zou volgen. Voor Yevgeni werd een beschikbare plek gevonden op een christelijk centrum maar voor moeders met kinderen was daar geen plek. En zo kwamen Katya met haar zoontje bij ons terecht. Zowel Yevgeni en Katya hebben de rehabilitatiecursus met succes gevolg. Dit jaar zijn ze getrouwd en zijn ze een nieuw leven begonnen!

Help moeders als Katya                                                  Doneer nu