Mission Possible

Onze kinderen in St. Petersburg

Steun onze opvang in St. Petersburg Doneer nu

Verloren liefde

Mission Possible Opvang St. Petersburg Het is voor ons een bekende geschiedenis: een kind wordt op jonge leeftijd uit huis geplaatst zonder dat het zijn/haar ouders goed heeft leren kennen. Het verblijft daar jaren en al die tijd zijn er geen liefhebbende ouders in de buurt die bereidt zijn om het op te zoeken, te knuffelen en het te verzekeren van dat 'alles goed zal komen'. De 11-jarige Liza droomt over het hebben van een familie maar gelooft haar eigen moeder niet meer en wil niet meer bij haar wonen. Liza gaat naar de 4e klas. Ze is een klein, blond en tenger meisje met een zachte stem. Zij heeft haar moeder al een hele tijd niet gezien en weet zelfs niet waar ze is... Voordat Liza bij ons kwam woonde ze bij haar oma. Nadat oma overleed ging Liza wonen bij haar overgrootmoeder. Haar moeder was 'met een of andere man vertrokken om geld te verdienen'. Na enige tijd had Liza er vrede mee dat haar moeder haar niet meer nodig had.
Liza met Tatyana van Mission Possible  

Tijdens haar eerste schooljaar heeft ze nauwelijks de school bezocht omdat ze vaak ziek was. Overgrootmoeder deed haar uiterste best om voor Liza te zorgen maar vanwege haar hoge leeftijd en beperkte mogelijkheden werd het haar teveel. EnMission Possible Opvang St. Petersburg zo kwam Liza bij ons. Het meeste schokkende voor ons was dat het meisje een hele bewuste en definitieve beslissing had genomen: nooit meer terug te gaan naar haar moeder. Toen onze begeleidster Liza vroeg "Waarom wil je niet meer terug naar je moeder?" antwoordde Liza "Omdat ik genoeg heb van al haar beloftes die ze nooit na komt. Mama heeft me zo vaak bedrogen dat ik al lang geen woord meer van haar geloof. Ze heeft me zo vaak beloofd dat alles goed zou komen maar telkens zie ik dat het niet beter wordt. Maar ik kan haar dat niet vertellen omdat ik het heel erg voor haar vindt. Ik vind het heel erg moelijk haar te horen huilen over de telefoon. Ik wil het haar niet nog moeilijker maken door haar te zeggen dat ik niet meer bij haar wil wonen. Ik geloof haar niet meer."

Dit kleine meisje met haar 11 jaren heeft al genoeg van de eindeloze leugens en het bedrog van haar moeder. Zij wil zo snel mogelijk een rustige en veilige omgeving waar ze alles kan vergeten en een nieuwe start kan maken. Wij werken er hard aan om dit meisje het vertrouwen in mensen en in het leven terug te geven zodat zij een gelukkige jeugd kan hebben. Als we geen aandacht schenken aan kinderen als Liza kunnen de gevolgen erg triest zijn.

Wij zijn blij dat we samen met u het voorrecht hebben om deze kinderen te helpen! Doneer nu


 

"Oud en Nieuw ga ik vieren met mijn familie!"

Mission Possible Opvang St. Petersburg"Ik ben hier niet voor lang. Mama zal snel alles regelen en mij mee terug naar huis nemen". Zo begint vaak onze kennismaking met nieuwe kinderen in het opvangtehuis. Dat gold ook voor Veronika uit St. Petersburg. Ze is een bescheiden en erg sympathiek meisje. Heel snel had ze goede contacten met de andere kinderen in het tehuis. Veronika deed actief mee met de dingen die werden georganiseerd en leerde dansen en zingen. Na een tijdje vertelde Veronika ons dat haar vader ongeveer een jaar geleden was overleden aan kanker. Tot aan het overlijden van haar vader was het gezin van Veronika een normaal gezin. Veronika ging naar school en naar een kinderclub en problemen waren er niet. Die problemen begonnen toen de moeder van Veronika vanwege de stress na het overlijden van haar man begon te drinken. Ze verwaarloosde haar dochter, ze was niet in staat om documenten voor een uitkering te regelen en Veronika ging steeds minder vaak naar school. En zo kwam Veronika bij ons terecht. Grootouders had Veronika niet; wel een zus van net twintig en twee tantes maar die woonden in andere steden in Rusland. Veronika hoopte dat haar moeder zou stoppen met drinken en haar weer in huis zou nemen. Maar nog geen week na haar komst in ons tehuis hoorden we het nieuws dat de moeder van Veronika was overleden ten gevolge van gebruik van slechte kwaliteit alcohol. We hebben er lang over gedacht hoe we dat vreselijke nieuws Veronika moesten vertellen. Haar tante en zus kwamen langs en samen probeerden we Veronika voorzichtig in te lichten. Ze huilde lang. Haar wereld was ingestort en ze had geen idee hoe het met haar verder zou gaan. Nu haar moeder er niet meer was was de kans groot dat ze overgeplaatst zou moeten worden naar een staatsweeshuis. We hebben gebeden voor haar en met haar. En we kregen het lang Mission Possible Opvang St. Petersburgverwachte antwoord! Veronika's tante uit Moermansk belde op met de mededeling dat zij en haar man graag Veronika wilden adopteren. Veronika leefde helemaal op toen ze dat hoorde! Het proces voor de adoptie werd in gang gezet. Tante belde regelmatig met Veronika en was erg geïnteresseerd in haar leven. Kortgeleden belde ze weer met de woorden "Oud en Nieuw gaan we samen vieren!". De andere kinderen waren erg blij voor Veronika maar tegelijktijd zijn ze ook verdrietig omdat hun nieuwe vriendin binnenkort zal gaan verhuizen. Maar iedereen weet en begrijpt dat opgroeien in een gezin beter is als opgroeien in een tehuis. Wij zijn blij dat we met jullie hulp weer een kind gelukkig hebben kunnen maken!



Eindelijk krijg ik weer een familie!

Vite Opvangtehuis St. PetersburgHoudt dit kind goed in de gaten, hij is een dief en een grote oplichter! Met die woorden werd Vite, 11 jaar oud bij het opvangcentrum in St. Petersburg achtergelaten door een sociaal werkster. Dergelijke opmerkingen horen we meestal als kinderen bij ons worden gebracht door de Jeugdzorg. Helaas wordt lang niet altijd de moeite genomen om uit te zoeken waarom het zover gekomen is. In het gezin van Vite was de vader aan de drank geraakt. In een paar maanden tijd veranderde hij in een zwerver die op straat bedelde. Naast Vite waren er nog 4 kinderen in het gezin waarvan twee invalide. Ze leden honger en regelmatig gebruikte vader fysiek geweld. Vite kreeg het vaakst klappen; hij was de oudste en probeerde zijn jongere broertjes en zusjes te beschermen. Zijn leven veranderde in een nachtmerrie. Moeder riep de hulp in van Jeugdzorg en op den duur kwam Vite bij ons terecht. Hij kreeg bijles want hij had een grote leerachterstand. Maar hij was een intelligente jongen en in de zomer was die achterstand weggewerkt. Hij verzuimde geen lessen meer, deed erg zijn best en ging over naar de volgende klas. Hij had regelmatigKinderen opvangtehuis St. Petersburg contact met zijn moeder en na elk telefoongesprek huilde hij. Hij had heimwee en wilde terug naar huis maar was bang voor zijn vader. Maar sinds kort is de situatie thuis veranderd. De broer van zijn vader heeft de zorg over het gezin overgenomen. Vite is helemaal weg van hem en zijn oom ziet Vite als zijn eigen zoon. "Eindelijk krijg ik weer een familie en jullie zal ik vaak komen bezoeken want jullie zijn ook mijn familie geworden!". Momenteel is Vite met andere kinderen uit het opvangtehuis op zomerkamp. Daarna zal hij terugkeren naar huis. We hopen dat hij ons nog vaak als gast zal komen opzoeken.



Sonya


SonyaIn januari van dit jaar werden we gebeld door een school bij ons in de buurt. "Bij ons in de gang zit een meisje, ze huilt en ze wil niet naar huis! Wat moeten we doen?". Het was Sonya. Haar vader en moeder zijn allebei alcoholisten en haar thuissituatie is erg slecht. Sonya werd rechtstreeks vanuit school naar ons tehuis gebracht. Ze was nog maar net 10 jaar. Het proces over de voogdij van Sonya was al in gang gezet maar dat liet haar ouders compleet onverschillig. Het was voor Sonya niet gemakkelijk. Ze was niet gewend om rekening te houden met andere kinderen. En het was voor haar niet eenvoudig om in een groot gezin als de onze leven.
Sonya met tante
Sonya had moeite met de regels en kon zich moeilijk aanpassen. 's Avonds wilde ze niet naar bed en 's ochtends wilde ze haar bed niet uit. Sonya zat in klas 3 maar in rekenen en taal had ze een achterstand ten op zichte van de andere kinderen. Het kostte veel tijd en energie om Sonya weer in het gareel te krijgen. Maar langzamerhand veranderde haar houding. Wij gaven haar bijles zodat ze op school weer mee kon komen. Sonya kon aardig tekenen en ze kreeg tekenles. De kok van ons huis leerde Sonya een aantal dingen te bereiden. Het leukste vond ze om pannenkoeken te bakken. En Sonya helpt nu regelmatig mee in de keuken. We hebben contact gelegd met de familie van Sonya. En haar oma komt regelmatig bij ons langs. Ook haar oom en tante. Zij zijn momenteel bezig om alle documenten te regelen om de voogdij over Sonya te krigen. Binnenkort heeft Sonya een nieuw gezin waar ze zoveel behoefte aan heeft.

Geef Sonya een goede toekomst                                           Doneer nu



Lera


ValeriaLera (haar volledige naam is Valeria) kwam bij ons in september 2007. Ze was toen 10 jaar oud. Haar moeder was al jaren werkloos en er kwamen verschillende mannen over de vloer. De man die op dat moment met haar moeder samenleefde sloeg haar regelmatig in het bijzijn van Lera en ook Lera werd soms geslagen. De schoolmeester van Lera attendeerde de lokale autoriteiten en Lera werd naar ons tehuis gestuurd. Lera heeft een broertje. Serezha, van 3 jaar oud. Hij is nu in een weeshuis voor babies waar hij bijna direkt na zijn geboorte naar toe was gebracht. Volgens de dokters ontwikkelt hij zich helemaal niet en is het onmogelijk te voorspellen of hij ooit zal gaan praten. Dit vanwege de levensstijl van zijn moeder tijdens de zwangerschap en het gebrek aan zorg direkt na zijn geboorte.
In november 2007 verloor zij het ouderschap over haar kinderen. Het feit dat zij de voogdij over haar kinderen verloor had geen enkele invloed op haar. Af en toe kwam ze langs om Lera te bezoeken en soms belde ze maar elke keer was ze stomdronken. Lera bleef hopen tegen beter weten in en telde alle keren dat ze werd gebeld.  "M'n moeder heeft gebeld! Hoorde je dat! Ze is me niet vergeten!". Wij wilden niet dat Lera naar een weeshuis gestuurd zou worden. De enige manier om dat te voorkomen was het regelen van voogdij over haar. In de zomer van 2009 werden Vadim en Tatyana (onze pleegouders in St. Petersburg) officieel de ouders van Lera.
De laatste keer dat Lera haar moeder zag was in het voorjaar; in de rechtbank. Haar moeder was net uit de gevangenis en de rechten op eigendom van het appartement tussen Lera en haar moeder moesten geregeld worden. Haar moeder was totaal niet geinteresseerd in Lera en schold haar alleen maar uit. Lera was in shock en op weg naar huis zei ze geen enkel woord.Lera
In februari wordt Lera 14 jaar. Dit jaar is ze naar de 6e klas gegaan van een nieuwe school waar ze direkt nieuwe vriendinnen vond; Lera is een erg sociaal type. Ze haalt goede cijfers en doet mee met verschillende activiteiten op school. Ze heeft al 3 jaar pianoles en speelt inmiddels heel redelijk. Ze heeft geen enkele wrok tegen haar moeder en ze vindt het leuk om Vadim en Tatyana haar vader en moeder te noemen en daar zijn we erg blij om.




Geef Lera een goede toekomst                                    Doneer nu